Povodom 80. rođendana Historijskog muzeja Bosne i Hercegovine restaurira se sliku "Juriš "našeg velikog umjetnika Ismeta Mujezinovića.
To je jedna od najmonumentalnijih slika iz Zbirke umjetničkih djela.
"Ova slika se smatra tek pripremnom studijom za veću kompoziciju, rađenu za Dom armije u Sarajevu. Izvedena je u tehnici ulja na platnu.
Oslanja se na poznatu sliku "Sloboda voli narod" francuskog umjetnika Eugenea Delacroixa, koju je Mujezinović istraživao tokom studijskih dana u Parizu.
Poseban atelje
Zbog veličine kompozicija Mujezinović je tražio poseban atelje - prostor čija su vrata dovoljno široka da se kroz njih mogu iznijeti monumentalna platna. Taj prostor dobio je u Zemaljskom muzeju BiH.
U studiju je imao različite uniforme vojski iz tog perioda, a često je molio prijatelje da ih obuku i poziraju mu. Tako su mu modeli za "Juriš", među brojnim drugim kulturnim ličnostima iz kulturnog života, bili umjetnik Mario Mikulić i njegova žena Nada.
"Juriš" je bio dio postavke Muzeja revolucije BiH. U izložbi je bio postavljen uz autentične predmete - poput oružja kako bi se dodatno pojačao doživljaj, poručuju iz Historijskom muzeja BiH.
Ismet Mujezinović rođen je 1907. godine u Tuzli.
Gimnaziju je pohađao u Tuzli, Sarajevu i Beogradu. Studirao je na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu i specijalizirao fresko-slikarstvo.
Živio je u Beogradu od 1930. do 1931. godine i radio u Centralnom pres-birou.
U međuvremenu izlagao je na izložbi jugoslovenskih umjetnika, pisao scenarij i režirao dokumentarni film Sveslavenski sokolski stil, čime je ostvario svoju želju iz djetinjstva da se bavi dramskim i filmskim stvaralaštvom. Godine 1936. stalno se nastanjuje u Sarajevu.
Okuplja mlađe i s njima izlaže, sa željom da istaknu angažovanost svoje umjetnosti. Naročito je bio aktivan u Collegium artisticumu, u kome je bio jedan od osnivača.
Borac, novinar, glumac...
U periodu 1941–1945. učestvovao je u NOB-u kao borac, propagandista, novinar, glumac, režiser. Bio je saradnik Borbe, Narodnog oslobođenja, Omladinske riječi, Žene danas, Krajiškog udarnika, član prve redakcije Fronta slobode.
U Foči je1942. radio u tehnici Vrhovnog štaba, vodio dramsku sekciju, bio organizator i učesnik izložbe antifašističkog plakata i atletskog takmičenja u danima proslave 1. maja. U Bihaću je pripremao i dekorisao prostorije za Prvo zasjedanje AVNOJ-a.
U oslobođenom Beogradu 1944.–1945. u propagandnom odjeljenju Vrhovnog štaba vodio je više kulturno-umjetničkih sekcija; naročito je bio aktivan u likovnoj i filmskoj sekciji, koja je postala jezgro jugoslovenskog filma. Pokrenuo je i kao glavni urednik izdavao ilustrovani list Front.
Po povratku u Sarajevo 1945. angažovao se na raznim poslovima: u izdavačkoj djelatnosti, scenografiji, realizaciji i štampanju plakata, propagandi (dekorisao trgove, ulice, dvorane).
Jedan je od osnivača i prvih profesora Škole za likovnu umjetnost u Sarajevu, Udruženja likovnih umjetnika Bosne i Hercegovine (zajedno s arhitektima), Bosna-filma, Saveza likovnih umjetnika Jugoslavije. Bio je glavni urednik ilustrovanog lista Vidik.
Povratak u rodni grad
Djelovao je u raznim klubovima, savjetima, komisijama, žirijima – republičkog i saveznog značaja.
Napustio je Sarajevo 1953. i prešao u svoj rodni grad Tuzlu, gdje je kao slobodni umjetnik radio na kompozicijama većeg formata.
Značajnija djela su mu: Prelaz preko Neretve I; Prelaz preko Neretve II; Ustanak; Sutjeska; Oslobođenje Jajca I; Oslobođenje Jajca II; OslobođenjeTuzle; Skice za fresku spomenika na Šehitlucima; Skice za dekoraciju Vojnog muzeja.
Bio je član Jugoslavenske akademije nauka i umjetnosti. Dobitnik je mnogih nagrada i priznanja.
Za redovnog člana Akademije nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine u Odjeljenje istorijsko-filoloških nauka (kasnije Odjeljenje za književnost i umjetnost) izabran je 1967. godine.
Preminuo je u Tuzli 1984. godine.