Anglosaksonski pečat iz 11. vijeka koji je pripadao Edvardu Ispovjedniku ponovo je otkriven više od 40 godina nakon što je proglašen izgubljenim. Voštani „pečat Sen-Denija“ nestao je bez zvaničnog objašnjenja 1980-ih godina iz Nacionalnog arhiva u Parizu, gdje se nalazio skoro 200 godina.
Nestanak ovog ubjedljivo najbolje očuvanog od tri pečata za koje se zna da ih je Edvard koristio izazvao je veliku zaprepaštenost među historičarima. Međutim, sada se ispostavlja da je voštani artefakt pronađen tokom istraživanja u odjelu pariskog arhiva koji sadrži kolekciju odvojenih i oštećenih pečata.
Ovo ponovno otkriće iz 2021. godine prvi put je objavljeno u novom radu naučnika sa Univerziteta u Exeteru. Historičari kažu da pečat, i dokument na kojem je korišten, pokazuju da se posljednji anglosaksonski kralj Engleske oslanjao na vizantijske i evropske utjecaje u ovom aspektu državnosti.
Viseći pečati bili su dvostrani voštani žigovi pričvršćeni za dokument vrpcom ili trakom koja je visila ispod njega. Monarsi su ih koristili za ovjeru i odobrenje važnih državnih dokumenata.
Edvardov pečat je stoga dragocjeno historijsko svjedočanstvo i njegovo ponovno pronalaženje pruža odličnu priliku da se pažljivo prouči i razmotri šta govori o ambicijama i utjecajima oko kralja i njegovih savjetnika, kažu historičari.
Dok su istraživači pregledali mnoštvo artefakata u kolekciji odvojenih pečata, otkrili su i odmah prepoznali nestali pečat, nakon čega su kontaktirali nekoliko stručnjaka iz ove oblasti.
„Ovo je naš najvažniji pečat iz Engleske prije normanskog osvajanja, pogotovo zato što je jedini očuvan koji imamo i tako jedini koji pruža priliku da proučimo njegovu ikonografiju i odgonetnemo njegovo mjesto u diplomatskim poslovima zemlje. To što je ponovo pronađen samo po sebi je važno, ali je to i prilika da se ponovo otvore pitanja koja su mirovala četiri decenije“, navode naučnici sa Odsjeka za arheologiju i historiju Univerziteta u Exeteru.
Što se samog pečata tiče, riječi „Anglorum basileus“, pri čemu je drugi termin titula korištena za vizantijskog cara, bile su, ako ne iskazivanje poštovanja prema vizantijskim tradicijama vlasti, onda vjerovatno reinterpretacija njihovog stila. Također, prisustvo mača na jednoj strani pečata podsjeća na vizantijske novčiće koji prikazuju vladare s mačem, poput Konstantina Velikog.
„Možda mislite da se podrazumijeva da mač bude kraljevski atribut. Međutim, u tom trenutku engleske historije gotovo se nije koristio. Vidimo ga, pak, na vizantijskom kovanom novcu, gdje je uveden tek pet do deset godina ranije. To ukazuje na snažne veze s vizantijskom ikonografijom i brze reakcije na nju, direktno ili preko Evrope“, objašnjavaju istraživači.
Autori rada razmatraju pečat u vezi s pojavom novog tipa dokumenta koji su kraljevi koristili za dodjelu zemlje ili prava, istovremeno naređujući lokalnim zvaničnicima izvršenje. Svjedočanstva pokazuju da je iz vremena Edvardove vladavine sačuvano sedam originala i više kopija, dok prije toga nema originala ili postoji tek nekoliko kopija.
Ovi nalazi podržavaju stav da je vladajuća klasa Engleske već bila pod snažnim utjecajem kontinentalne Evrope, uključujući normansku Francusku, i prije osvajanja 1066. godine.