Razmjere kineskog građevinskog buma početkom prošle decenije teško je uporediti s bilo kojim ranijim periodom urbanog razvoja.
Procjene pokazuju da je Kina od 2011. do 2013. godine potrošila približno 6,6 milijardi tona cementa, što je više od ukupne potrošnje Sjedinjenih Američkih Država tokom cijelog 20. stoljeća, koja se procjenjuje na oko 4,4 milijarde tona.
Ovaj podatak ne govori samo o količini upotrijebljenog materijala, već i o brzini kojom je mijenjan izgled zemlje. Dok su Sjedinjene Američke Države decenijama gradile mrežu autoputeva, poslovne centre, nebodere i prigradska naselja, Kina je u znatno kraćem periodu razvijala čitave nove gradske zone, stambene komplekse velike gustine, metro sisteme, mostove, aerodrome i industrijsku infrastrukturu.
Glavni razlog ovako velike potrošnje cementa bila je ubrzana urbanizacija. Kina je početkom 2010-ih prešla granicu od 50 posto stanovništva koje živi u gradovima, a do kraja 2013. godine u urbanim sredinama živjelo je 53,73 posto ukupne populacije, prenosi gradjevinarstvo.rs.
Masovno preseljenje stanovništva iz ruralnih područja zahtijevalo je izgradnju stambenih objekata, saobraćajne mreže, komunalnih sistema, javnih zgrada i proizvodnih kapaciteta, što je direktno povećalo potražnju za cementom i betonom.
Za razliku od američkog modela stanogradnje, koji se tokom velikog dijela 20. stoljeća oslanjao na porodične kuće s lakšim konstrukcijama i drvenim skeletom, kineski razvoj bio je zasnovan na armiranobetonskim višespratnicama i infrastrukturnim sistemima velikog kapaciteta.
Upravo je kombinacija visokogradnje i velikih javnih radova dovela do potrošnje građevinskog materijala kakva do tada nije zabilježena.
Međutim, građevinski procvat imao je i značajnu ekološku cijenu. Proizvodnja cementa spada među industrijske procese s najvećim emisijama ugljen-dioksida.
Međunarodna agencija za energiju (IEA) navodi da veliki dio emisija nastaje već tokom proizvodnje klinkera, odnosno procesa kalcinacije – hemijske reakcije neophodne za dobijanje glavne aktivne komponente cementa. Sam taj proces čini približno dvije trećine direktnih emisija u sektoru proizvodnje cementa.
Zbog toga se industrija cementa danas suočava s velikim izazovom – osigurati dovoljno materijala za rast gradova, obnovu postojećih objekata i razvoj saobraćajne infrastrukture, uz istovremeno značajno smanjenje emisija ugljen-dioksida.
Prema preporukama Međunarodne agencije za energiju, ključni koraci ka dekarbonizaciji ovog sektora uključuju racionalniju potrošnju materijala, širu upotrebu alternativnih goriva, smanjenje udjela klinkera korištenjem dodatnih cementnih materijala, kao i razvoj tehnologija za hvatanje, korištenje i skladištenje ugljen-dioksida.