Kada govorimo o planetarnim sistemima i galaksijama, obično mislimo na planete koje kruže oko neke zvijezde. Najbolji primjer je naš Sunčev sistem, u kojem planete obilaze oko Sunca – najveće zvijezde u našem susjedstvu.
Međutim, međunarodni tim astronoma otkrio je nešto što bi moglo potpuno promijeniti to shvatanje. Koristeći opažanja svemirskog teleskopa James Webb, pronašli su dokaze da masivne planete mogu formirati vlastite planetarne sisteme. I to bez ikakve zvijezde u centru.
Prema studiji objavljenoj na repozitoriju arXiv, a prihvaćenoj za objavu u časopisu The Astronomical Journal, ovi gigantski planeti mogli bi biti centru oko kojeg kruže manji svjetovi, slično našem sistemu, ali u potpunoj tami.
Naučnici su proučavali osam slobodno plutajućih planeta mase od pet do deset puta veće od Jupitera. Iako su masivni, nisu dovoljno veliki da bi u njihovim jezgrama započela nuklearna fuzija pa nikada nisu postali zvijezde.
Otkrili su i da ti planeti imaju tople oblake prašine oko sebe. Ono što je iznenađujuće jeste da prašina sadrži silikatna zrnca, ključni prvi korak u formiranju novih planeta. To znači da se “građevinski materijal” za stvaranje planetarnog sistema može pronaći čak i kod objekata koji plutaju sami svemirom, daleko od svjetlosti bilo koje zvijezde.
“Ovo pokazuje da formiranje planetarnih sistema nije rezervisano samo za zvijezde. Čak i usamljeni svjetovi mogu imati svoje mini-sisteme”, izjavila je glavna autorica studije, astronomkinja Belinda Damian sa Univerziteta St Andrews.
Koautor Aleks Scholz dodaje da bi takvi sistemi mogli biti stotinama puta manji od Sunčevog, ali bi funkcionisali na sličnom principu, samo u potpunom mraku, gotovo nevidljivi našim teleskopima.