Japanski naučnici sa Univerziteta u Tokušimi demonstrirali su bežičnu vezu brzine od 112 Gbps na frekvenciji od 560 GHz, koristeći tzv. solitonske mikročešljeve za stvaranje stabilnog terahercnog signala namijenjenog budućim 6G sistemima.
Iako ovo ne znači da uskoro stižu superbrzi telefoni, cilj istraživanja je razvoj infrastrukture koja prenosi podatke između mrežnih čvorišta. Upravo taj “pozadinski” dio mreže mogao bi biti ključan da bi 6G uopšte mogao da postigne najavljene ekstremne brzine.
Frekvencijski opseg od 560 GHz ulazi u tzv. teraherc zonu, koja se smatra sljedećom granicom bežične komunikacije. U tom području klasična elektronika već ima problema sa šumom i slabijim signalom, pa se istražuju potpuno novi pristupi prenosu podataka.
U ovom eksperimentu postignut je jednokanalni prenos daleko iznad dosadašnjih standarda, preko 100 Gbps, što je značajan iskorak u odnosu na ranije sisteme koji su se uglavnom kretali u desetinama gigabita po sekundi.
Sistem koristi kompaktni mikrorezonator povezan s optičkim vlaknima, uz preciznu kontrolu temperature kako bi signal ostao stabilan. Takva rješenja smanjuju potrebu za kompleksnim podešavanjima i približavaju tehnologiju realnoj primjeni.
Ipak, stručnjaci upozoravaju da ovo nije tehnologija za telefone u skoroj budućnosti. Još treba riješiti probleme poput šuma signala, jačine prenosa, modulacije i dometa.
Prve praktične primjene očekuju se u tzv. “backhaul” mrežama, dijelovima infrastrukture koji povezuju bazne stanice i nose najveći dio internet saobraćaja. To je nevidljiv, ali ključan korak prije nego što 6G ikada stigne do korisničkih uređaja.